Blog

Verwachtingsmanagement

Annette Born

Oktober 2021

Nog zie ik mezelf gewapend met mijn steun en toeverlaat –mijn echtgenoot- lopen richting de ingang van het destijds Slotervaart ziekenhuis in Amsterdam. Vol verwachting met een klein beetje gezonde spanning in mijn lijf. Het was D-Day, vandaag zou ik onder het mes gaan. Mijn felbegeerde Gastric-Bypass-wens zou uitkomen. Niet dat ik nu stond te springen om op de operatietafel te kruipen, nee..ik dacht aan alles wat die operatie me op zou leveren. Na al die jaren in gevecht met mijn lijf én tegen de kilo’s zou er dan eindelijk een einde worden gemaakt aan dat gevecht. Althans, dat had ik mij zo voorgesteld. Klaar met diëten, met die gene die ik voelde over mijn te zware lijf, nooit meer anticiperen op mijn omgeving: pas ik wel tussen de leuning van die terrasstoel, kan die beugel van de achtbaan wel dicht, mijn corrigerende ondergoed had ik al ritueel verbrand. Voor mij zou na de operatie een wereld open gaan.

De voorbereidingen waren getroffen, ik had lang nagedacht over deze ingreep. Immers, door mijn werk wist ik maar al te goed wat er eventueel mis kon gaan. Je kon me midden in de nacht wakker maken en dan zou ik slaapdronken op kunnen dreunen hoe de operatie in z’n werk ging, ik wist exact wat een dumping was, de multivitaminen waren al minstens een half jaar in huis. Kortom: hier kwam de patiënt aan die ‘van de hoed tot de rand wist’. Dat dacht ik tenminste..

Mijn verwachtingen van de operatie waren reëel. Dat de chirurg me niet ‘slank zou gaan snijden’ begreep ik wel. Net zo goed als dat ik wist dat ook de chirurg geen toverstafje had en dat de operatie enkel zou slagen met mijn eigen inzichten. Ruim van te voren had ik mezelf getraind op ‘niet eten en drinken tegelijk’, op kleine porties, op 6 eetmomenten, op tussendoortjes en het letten op de inname van voldoende eiwitten. Als kers op de taart had ik ook nog afscheid genomen van alles wat ik na de operatie niet meer zou mogen of kunnen eten. Hier had ik een heel volksvermaak van gemaakt. Zo zelfs dat we foto’s van die momenten namen. ‘Hier eet Annette haar laatste witlofschotel met ham en kaas uit de oven’.

Aan één ding had ik niet gedacht: ik had niet gedacht aan mijn verwachtingsmanagement. Nou ja, ik had daar eigenlijk juist wél aangedacht en dat kan een valkuil zijn. Je kan nog zoveel weten van een ingreep en van de eventuele gevolgen, de praktijk leert je pas de échte waarheid.

De operatie? Ik vond het een ‘eitje’. Na slechts enkele uren liep ik alweer op de gang en had ik de grootste praatjes. Het herstel? Na een paar dagen kon ik vrijwel niet geloven dat ik écht geopereerd was. Zo fit als een hoentje! Geen complicaties, een te verwaarlozen pijn, ik zat aan de goede kant. Als deze start representatief zou zijn voor de rest wat me te wachten stond dan…dan zou ik gaan ‘kilo-knallen’!

En dat deed ik. Binnen een jaar was ik zo slank als een den. Binnen een jaar keek ik in iedere etalageruit om maar te kunnen geloven dat die vrouw die daar liep…dat IK dat was! Binnen een jaar een confectiemaat die ik voor het laatste droeg toen ik een jaar of 14 was. Alle driedubbele onderkinnen verdwenen als sneeuw voor de zon, dat ik sleutelbeenderen had…daar kwam ik pas achter op m’n 38e. Eerder had ik ze nooit gezien. Net zoals dat er jukbeenderen bleken te schuilen onder de vetlaag in mijn gezicht. Ongelooflijk, je zou bijna in een wonder gaan geloven.

Natuurlijk, het ging allemaal beslist niet vanzelf. Sporten, eten bewaken, mezelf uit een dal trekken wanneer ik het even niet meer zag zitten. Hoe vaak ik niet het eten uit de mond van mijn wederhelft heb gekeken, da’s niet te tellen. Hij is het type van 24 bitterballen op zaterdagvond met een speciaal biertje en slank blijven. Hij wel. De contrasten op die zaterdagavonden waren groot: hij aan de frituur, ik rauwkost met een flauw dipsausje. En Spa Rood.

Die Dumping waar men altijd over sprak? Ik heb hoogst geteld 4 maal een Dumping meegemaakt. Die honger die voortaan uit zou blijven? Niet bij mij, ik verging van de honger. De zogenaamde verzadiging na het eten van een maaltijd? Vergeet het maar, als ik zou willen eet ik als een bouwvakker. Bij mij ging het, net als bij veel lotgenoten, allemaal een tikkeltje anders. En toch bleek ik bij controle met een slikfoto te beschikken over een inieminie maagje. Geen man overboord, ik viel af en daar ging het om.

Totdat..

Mijn gewicht ging stabiliseren. Prima, dat wist ik van te voren en daar had ik rekening meegehouden. Waar ik geen rekening mee had gehouden is dat ik niet enkel stabiliseerde. Ik kwam weer aan en flink ook! Wat deed ik fout? Mijn voeding? Keurig op de rit. Mijn beweging? Drie maal per week Zumba in de sportschool was een aderlating. Beweging kreeg ik meer dan voldoende. En toch..toch deed mijn lijf iets waar mijn verwachtingsmanagement nou net geen rekening mee had gehouden. Moedeloos en machteloos stond ik weer als een -bijna obees -tegenover mijn chirurg. ‘HELP’!

Een volgende operatie volgde, een Distale Gastric Bypass, hierbij wordt een nog groter deel van de dunne darm buiten spel gezet waardoor er heel weinig opname meer is. Een ingrijpende operatie met even ingrijpende gevolgen. Weer viel ik af. Durfde ik dit keer opnieuw te ‘verwachten’? Moeizaam.

En dat bleek gegrond. Ook na deze operatie bleek mijn lichaam maar moeilijk los te laten, af te vallen. Welgeteld viel ik achttien kilo schoon aan de haak af. Let wel: veel mensen met een Distale Gastric Bypass moeten extra eten zodat ze niet ondervoed raken. Ik vermoed dat mijn lichaam enkele woorden niet goed begrijpt, dat ze gewoon niet in haar vocabulaire voorkomen Denk aan: afvallen, afvallen, afvallen.

Tja, en wat moet je dan? Het enige antwoord is: accepteren. ‘Dit is het dus’. Nee, dat gaat niet van de één op de andere dag. Dat is een heel proces. Totdat je op een moment het licht gaat zien: ‘dit ben ik’. Wanneer je licht nog meer gaat schijnen zeg je: ‘Dit ben ik en het is GOED’.

Of ik spijt heb van de operaties? Nee. Sterker nog, ik ben de operaties zelfs dankbaar. Waarom? Omdat ze mijn levensles waren. Omdat ik leerde dat er een grens zit aan afvallen. Omdat ik leerde dat je niet altijd zelf de regie hebt. Omdat afvallen zo’n complex proces is, een proces wat je niet altijd aan kunt sturen met welke ingreep dan ook. Bovendien leerde ik door de operaties vele malen beter voor mezelf zorgen. Er is dus wel degelijk een Annette 2.0 geboren.

Annette 2.0 zal altijd Hollands welvaren zijn, al zijn er- al met al -zeker vele kilo’s vanaf.

Overgewicht is een sluipmoordenaar, het is goed om in te grijpen wanneer al je verwoedde afvalpogingen je niets brachten. Een bariatrische operatie kan een enorm steun in de rug zijn om gewicht te verliezen. Één ding wil ik je meegeven, let niet alleen op je voeding, je beweging, de getallen op de weegschaal, maar ook op je verwachtingsmanagement. Stel niet te hoge eisen.

Ik gun het je namelijk zo.

 

 

 

 

Hoe ga jij om met jouw verwachtingen? Lukt het je deze bij te stellen wanneer de operatie je niet brengt wat je had verwacht? Wat doe je met eventuele teleurstelling? Met jouw emoties? Ben je instaat jezelf te accepteren omdat het ‘goed is zoals het is’?

Laten we elkaar helpen door interactief mee te praten / schrijven over dit blog. Het kan zomaar voor iemand, juist iemand die het nu heel lastig heeft, het verschil maken.

Annette

Voor vragen, opmerkingen, hulp: www.annetteborncoaching.nl

Wist je dat? Annette Born Coaching ook helpt wanneer de portemonnee niet toereikend is? Schroom niet en vraag naar de voorwaarden.